Dessel Witgoor is niet zo ver, dus met de fiets naar daar voor wat extra kilometers. 's Morgens was 't nog fris aan de vis maar 't was droog en zonnig en daar hadden we gezien de weersvoorspelling voor getekend. We waren weer met een héél hoopje (10) afgezakt voor een klassiekertje op onze kalender. Nee, heel technisch en spectaculair is het parcours in Dessel niet, maar ze roeien met de riemen die ze hebben en al bij al is dit een mooie, bijna volledig onverharde, toer. Het vertrek is altijd identiek : direct het onverharde in tot aan de brug van Dessel Witgoor, de brug over, boske met kronkelend ziggezaggetje in, rodeo-drive in, wat langere boswegen, baantje over, nog wat brede boswegen, ... en zo verder tot ergens in Mol Donk. Dit staat toch gespoten op een pijler van een brug waar we de vaart opdraaien voor een 3tal snelle kilometers langs het water. Dan aan het nucleaire gedeelte van Dessel weer hop het bos in met de kunstmatig aangelegde single tracks. Voor mij liggen die bochtjes eigenlijk iets te scherp maar er zijn er blijkbaar die er nóg slechter in zijn dan ik :-). Aan de Boerentang kom je dan weer even op het verharde tot je het bos richting BMX van Dessel induikt. Hier is het wel mooi vertoeven op de single tracks geschonken door moeder natuur (dus ook iets ruimere bochten, joepie). Op 25km was de bevoorrading. Hier was het op de dames en Pierre (die vertrok wat later wegens onvoorziene Glen-omstandigheden ;-) na verzamelen om dan met z'n allen terug op pad te gaan voor de laatste 21 of 25km. Na de bevoorrading is het vooral vertoeven langs velden en langs het alom gekende, eindeloze 'beekje'. Naar het einde toe, als de benen stilaan beginnen vol te lopen, krijg je toch nog wat mooie single-tracks onder de wielen. En net als je begint af te tellen naar de laatste 100 meters staat er een 'bemoedigend' bord met 'nog 5  kilometers'. Dan zakt bij iedereen de moraal en het melkzuur toch serieus naar beneden. Maar 't was maar een grapstje, want de 5 moest een 2 zijn. Oef !!! Moe maar voldaan de MBC Campina mannen in de kantine nog wat 'gesteund' en op een mooi uurtje, net voor de regen terug thuis voor de finale van de Amstel Gold Race.

Nu dat iedereen een log-in gekregen heeft en iedereen hier al eens is kunnen komen rondneuzen, kunnen we volmondig zeggen : ' ge hebt da vree wijs gedaan Lars, merci véél !'. De beloning is onderweg, begin al maar te watertanden ;-).

Het eerste mountainbike kwartaal zit er op. Dus voor de competitiebeestjes onder ons hierbij de voorlopige tussenstand wat de aanwezigheden betreft. 't Ligt allemaal zéér dicht bij elkaar dus de strijd is nog lang niet gestreden. Go for it zou ik zeggen !

 

 

Op een gedeelde eerste plaats Eric en Johny (zij zitten al over de helft)

Op een gedeelde tweede plaats Nancy, Ief en Rudy (zij zitten in den helft)

Op een gedeelde derde plaats Dennis en Tanja (zij zitten nét niet in den helft).

 

Zoals je op onze vernieuwde site kan zien onder 'Forza's' hebben we geen recente foto's meer om te publiceren. Daarom  voorlopig allemaal muppets. Let wel, deze zijn zorgvuldig gekozen. Aan jullie om te achterhalen wie waarom welke muppet kreeg :-). Maar we zouden, niettegenstaande we wel een vrolijke bende vormen, wel eens werk moeten maken van nieuwe foto's in ons (ondertussen al niet meer zo) nieuwe plunje.

Afgelopen zondag stond er dus Rillaar op de kalender (samen met Grand Leez). Naar jaarlijkse gewoonte, routine, traditie is dit een 'ritje' dat een groot deel van ons volledig met de fiets aflegt. Dat betekent dus op een onmenselijk vroeg uur op zondag uit de veren om dan met knikkende knieën te verzamelen op een centraal punt, nl. het kerkhof van Herentals. Met z'n 9 (Johny, Marc, Frank, Dennis, Koen, Rudy, ikzelf, Nick en z'n kameraad Dave) dus op pad langs een oud treinspoor richting Aarschot en van daar verder richting Rillaar. Met (voor ons) reeds 41km op den teller en goed opgewarmd arriveerden we aan zaal Kortakker waar Nancy, Ann, Ief en Dirk ons al zaten op te wachten. Acht moedige krijgers gingen voor de volle 85km, de rest koos de 66 en de dames nog een beetje minder ;-). En het was pittig van bij de start. De toer was grotendeels tegenovergesteld aan de vorige jaren, waardoor het zwaarste vooral in begin kwam. Naar het einde toe, op enkele pittige bospassages na, werd het iets beter berijdbaar maar daar speelde de vermoeidheid weer een rol. Het vertrek was direct glooiend naar boven. Eerst door een zuigende wei (bestaat dat ? ja dat bestaat !). Dan een steile verharde klim, ... en zo verder tot we in de 'nok' van het Hageland zaten. Hoewel, net voor de (mijn enige) bevoorrading kregen we een stukje buitenland, nl. een Zwitserse alpenwei, voorgeschoteld. Pittig ! En om je hartslag hier onder de 200 te doen zakken volgde nog een niet te onderschatten oervlaams dennenboske waar de linten de hoogtelijnen niet van links naar rechts volgden maar van onder naar boven gehangen waren. Die bevoorrading erna was meer dan welkom. Daarna liep het iets vlotter met prachtige vergezichten en net toen je er een beetje door begon te zitten kwam je op een zucht van 'den arrivée'. Maar wij Forza's nemen nergens geen binnenwegen (?!?!) en vervolledigen netjes onze toer. Wat volgde waren nog een 10tal lastige kilometers met enkele pittige kuitenbijters maar (met wind op de kop weliswaar) de laatste kilometers waren uitbollen naar 't zonovergoten terras. Ann, Nancy en ik 'placeerden' ons daar lekker in 't zonneke en wachtten geduldig op 'onze' mannen. Die sijpelden één voor één binnen. Den ene al iets frisser uitziend dan den andere. Met wat recuperatie drank en eten (cola en ne vettige hamburger mmmmmmm) achter de kiezen konden we dan terug op pad richting onze welverdiende douche. Conclusie : mooie organisatie (Rillaarse Bikers), mooie toeren (veel keuze in afstanden), mooi parcours, pittige klimmetjes, ... kortom eentje om aan te raden.

Ik vraag mij af of 'onze triatleet' het tegenwoordig ook al een hel vindt om te verjaren ?!? In ieder geval Marc, je ziet er lang nog geen 50 uit hoor (da's omdat je dat nog lang niet bent hé ;-)

Zoals de coach van 'Iedereen beroemd' zou zeggen : 'en, we zijn vertrokken' (met de vernieuwde site welteverstaan)