Het eerste mountainbike kwartaal zit er op. Dus voor de competitiebeestjes onder ons hierbij de voorlopige tussenstand wat de aanwezigheden betreft. 't Ligt allemaal zéér dicht bij elkaar dus de strijd is nog lang niet gestreden. Go for it zou ik zeggen !

 

 

Op een gedeelde eerste plaats Eric en Johny (zij zitten al over de helft)

Op een gedeelde tweede plaats Nancy, Ief en Rudy (zij zitten in den helft)

Op een gedeelde derde plaats Dennis en Tanja (zij zitten nét niet in den helft).

 

Zoals je op onze vernieuwde site kan zien onder 'Forza's' hebben we geen recente foto's meer om te publiceren. Daarom  voorlopig allemaal muppets. Let wel, deze zijn zorgvuldig gekozen. Aan jullie om te achterhalen wie waarom welke muppet kreeg :-). Maar we zouden, niettegenstaande we wel een vrolijke bende vormen, wel eens werk moeten maken van nieuwe foto's in ons (ondertussen al niet meer zo) nieuwe plunje.

Afgelopen zondag stond er dus Rillaar op de kalender (samen met Grand Leez). Naar jaarlijkse gewoonte, routine, traditie is dit een 'ritje' dat een groot deel van ons volledig met de fiets aflegt. Dat betekent dus op een onmenselijk vroeg uur op zondag uit de veren om dan met knikkende knieën te verzamelen op een centraal punt, nl. het kerkhof van Herentals. Met z'n 9 (Johny, Marc, Frank, Dennis, Koen, Rudy, ikzelf, Nick en z'n kameraad Dave) dus op pad langs een oud treinspoor richting Aarschot en van daar verder richting Rillaar. Met (voor ons) reeds 41km op den teller en goed opgewarmd arriveerden we aan zaal Kortakker waar Nancy, Ann, Ief en Dirk ons al zaten op te wachten. Acht moedige krijgers gingen voor de volle 85km, de rest koos de 66 en de dames nog een beetje minder ;-). En het was pittig van bij de start. De toer was grotendeels tegenovergesteld aan de vorige jaren, waardoor het zwaarste vooral in begin kwam. Naar het einde toe, op enkele pittige bospassages na, werd het iets beter berijdbaar maar daar speelde de vermoeidheid weer een rol. Het vertrek was direct glooiend naar boven. Eerst door een zuigende wei (bestaat dat ? ja dat bestaat !). Dan een steile verharde klim, ... en zo verder tot we in de 'nok' van het Hageland zaten. Hoewel, net voor de (mijn enige) bevoorrading kregen we een stukje buitenland, nl. een Zwitserse alpenwei, voorgeschoteld. Pittig ! En om je hartslag hier onder de 200 te doen zakken volgde nog een niet te onderschatten oervlaams dennenboske waar de linten de hoogtelijnen niet van links naar rechts volgden maar van onder naar boven gehangen waren. Die bevoorrading erna was meer dan welkom. Daarna liep het iets vlotter met prachtige vergezichten en net toen je er een beetje door begon te zitten kwam je op een zucht van 'den arrivée'. Maar wij Forza's nemen nergens geen binnenwegen (?!?!) en vervolledigen netjes onze toer. Wat volgde waren nog een 10tal lastige kilometers met enkele pittige kuitenbijters maar (met wind op de kop weliswaar) de laatste kilometers waren uitbollen naar 't zonovergoten terras. Ann, Nancy en ik 'placeerden' ons daar lekker in 't zonneke en wachtten geduldig op 'onze' mannen. Die sijpelden één voor één binnen. Den ene al iets frisser uitziend dan den andere. Met wat recuperatie drank en eten (cola en ne vettige hamburger mmmmmmm) achter de kiezen konden we dan terug op pad richting onze welverdiende douche. Conclusie : mooie organisatie (Rillaarse Bikers), mooie toeren (veel keuze in afstanden), mooi parcours, pittige klimmetjes, ... kortom eentje om aan te raden.

Ik vraag mij af of 'onze triatleet' het tegenwoordig ook al een hel vindt om te verjaren ?!? In ieder geval Marc, je ziet er lang nog geen 50 uit hoor (da's omdat je dat nog lang niet bent hé ;-)

Zoals de coach van 'Iedereen beroemd' zou zeggen : 'en, we zijn vertrokken' (met de vernieuwde site welteverstaan)

Zie zo, de strijd is weer gestreden. De nieuwe clubkampioen is bekend. 'Nooit verwacht, nooit gedacht maar oh zo blij' zei de geemotioneerde kampioen bij z'n huldiging. Maar zelden was het zo spannend al dit jaar. Zowel voor de eerste plaats als voor de derde plaats. Voor de derde plaats was er een gelijkstand tussen Koen en Johny en daarom werd er met een partijtje petanque om de bronzen medaille gestreden. Hier toonde Koen zich de betere van Johny en stond zo op het laagste schavotje van het podium. Maar ook Marc en Rudy eindigden met een gelijke score van 71 punten op een gedeelde eerste plaats. Dus ook hier moesten  de petanqueballen voor de uiteindelijke winnaar zorgen. En de Rudy was dus blijkbaar de strafste met de ballen laugh !

Maar of hij nu blij was met z'n prijs, dat moet je'm zelf maar eens vragen cheeky.